செய்தி உலா

31 ஆகஸ்ட், 2020

வரலட்சுமி, சுரேஷ்    நாயகி வரலட்சுமி காவல்த்துறை அதிகாரியாக நடித்து இந்த மாத (ஆகஸ்ட்) தொடக்கத்தில் நெட் ஃப்லிக்ஸில் வெளியான திரைப்படம் டேனி.  பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு பார்வையற்ற குழந்தையின் இறப்பு குறித்த புலனாய்வே படத்தின் மூலக்கதை என்பதால், இந்தப் படத்தின் பல காட்சிகள் தஞ்சை பார்வைத்திறன் குறையுடையோருக்கான அரசு ஆண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் படமாக்கப்பட்டன. படத்தில் அந்தப் பள்ளியில் பணியாற்றும் ஆசிரியர் சுரேஸ்குமார் மற்றும் இரவுக்காவலர் ராஜ்குமார் ஒரு காட்சியில் தோன்றியிருக்கிறார்கள். டைட்டில் கார்டிலும் “தஞ்சை பார்வையற்றோர் பள்ளிக்கு நன்றி” எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. படம் ரசிகர்களிடம் வரவேற்பைப் பெற்றிருந்தால், அது பள்ளிக்கு விளம்பரத்தையும், பொது மக்களிடம் ஒரு விழிப்புணர்வையும் உண்டாக்கியிருக்கும் என்கிறார்கள் சிறப்புப் பள்ளி ஆசிரியர்கள்.

‘கப்சிப் டேனி’

மக்களின் மொத்த சேமிப்பையும் கரைத்து, அவர்களைத் தொடங்கிய இடத்திற்கே துரத்தியிருக்கிறது கரோனா ஊரடங்கு. இந்த நிலையில், ஈரோட்டைச் சேர்ந்த ஒரு பார்வையற்ற தம்பதியினர் தாங்கள் பத்தி வியாபாரம் செய்து சேர்த்து வைத்திருந்த ரூபாய் 25000 மதிப்பிலான நோட்டுகள் அனைத்தும் செல்லாதவை என்று அறிந்து அதிர்ச்சியானார்கள். செய்தி ஈரோடு மாவட்ட ஆட்சியர் திரு. கதிர்வேலை எட்டவே, தன்னுடைய சொந்த சேமிப்பு ரூ. 25000 தந்து ஆற்றுப்படுத்தியிருக்கிறார் கலெக்டர்.

‘இதோ எந்தன் தெய்வம் முன்னாலே!’

இந்து தமிழ்த்திசை மின்னிதழ்

தலைமை நீதிபதி விலையுய்யர்ந்த பைக்கில் அமர்ந்து சவாரி செய்வது போன்ற புகைப்படத்தை இணைத்து, உச்ச நீதிமன்ற செயல்பாட்டைத் தன் ட்விட்டால் விமர்சித்திருந்தார் பிரபல வழக்கறிஞர் பிரஷாந்த் பூஷன். ஒருபுறம் இந்தச்செய்தி நாடெங்கும் அதிர்வலையை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்க, தனது கால் துண்டிக்கப்பட காரணமான விபத்து தொடர்பான வழக்கில், தனக்கான இழப்பீட்டை அதிகரித்து வழங்கும்படி, மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தை நாடியிருக்கிறார் தஞ்சையைச் சேர்ந்த மாற்றுத்திறனாளி ராஜா.

வழக்கு தொடர்பான ஆவணங்களை வழக்கறிஞரிடம் ஒப்படைக்க, கடந்த ஆகஸ்ட் 3ஆம் தேதி காலை 7 மணிக்கு தஞ்சையிலிருந்து சைக்கிளில் புறப்பட்ட ராஜா, மாலை 5 மணிக்கு மதுரையை அடைந்திருக்கிறார். அடுத்தநாள் காலை மதுரையிலிருந்து புறப்பட்ட அவர், அன்று இரவே தஞ்சை வந்து சேர்ந்திருக்கிறார். ராஜா தன் ஒற்றைக்காலால் நடத்திய உண்மையான நீதிகேட்பு நெடும்பயணத்தைவியந்து பாராட்டுகிறார்கள் மக்கள்.

‘நின்ற இடத்தில் பைக், நீதி கேட்டு நெடும்பயணமாய் சைக்கிள்’

  

சரவணன் , பூரணசுந்தரி

 திருப்பரங்குன்றம் எம்எல்ஏ மருத்துவர் திரு.     சரவணன், மதுரை மாற்றுத்திறனாளிகளோடு எப்போதும் தொடர்பில் இருப்பவர். குடிமைப்பணிகள் தேர்வில்வெற்றி பெற்ற பார்வை மாற்றுத்திறனாளியான பூரணசுந்தரிக்கு, அவர் பார்வைக்கு உதவும் ரூபாய் 3 லட்சம் மதிப்பிலான ஆர்க்காம் (orcam) என்ற கருவியை வாங்கித் தந்து அசத்தியுள்ளார். மேலும், அவர் எளிமையான முறையில்  பிரெயிலை பயன்படுத்த ஏதுவாக, ஆர்பிட் ரீடர் (orbit reader) என்ற நவீன தொழில்நுட்பக் கருவியையும் வழங்கியுள்ளார். மதுரையின் ஐயூரைச் சேர்ந்த பார்வை மாற்றுத்திறனாளி மாணவி கார்த்திகா கல்லூரியால் நடத்தப்படும் இணையவழி வகுப்புகளில் தடையின்றிப் பங்கேற்க உதவும் பொருட்டு, அவருக்கும் அதிநவீன திறன்பேசியைத் தனது சூரியா அறக்கட்டளை மூலம் வழங்கியிருக்கிறார் சரவணன். அத்தோடு, பார்வை மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு நவீன தொழில்நுட்பக் கருவிகள் பயன்பாடு குறித்து, தனது அறக்கட்டளையின் சார்பில் வகுப்புகள் நடத்தப்படவிருப்பதாகவும் சொல்கிறார்.

‘சரவணன் இருக்க பயமேன்’

 * * *

சமூக ஊடகங்களில் எங்களைப் பின்தொடர:

சவால்முரசு முகநூல் 

சவால்முரசு வலையொளி 

சவால்முரசு கீச்சகம்

சவால்முரசு இன்ஸ்டாகிராம்

 வாட்ஸ் ஆப்: 9787673244

டெலகிராம்: 9994636936

உங்கள் மேலான கருத்துகள் மற்றும் ஆக்கங்களை savaalmurasu@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும்.

வங்கி மேலாளர்களே! உங்களுக்கு என்னதான் பிரச்சனை?

31 ஜூலை, 2020

ரவிக்குமார்

இப்போதுதான் இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியில் ஏடிஎம் வசதி கிடைக்கவில்லை என்ற ஒரு பார்வையற்றவரின் கதறலுக்குத் தீர்வுகிடைத்திருக்கிறது. மீண்டும் இன்னொரு குரல்; இந்தமுறை இந்தியன் வங்கியின் வாடிக்கையாளரிடமிருந்து. பூவிருந்தவல்லி பார்வைத்திறன் குறையுடையோருக்கான அரசு ஆண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றி, ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியரான திரு. ரவிக்குமார் அவர்கள், உடல் மற்றும் பார்வைக்குறைபாடு எனஇரண்டு வகையான ஊனங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர். தான் வங்கிக்குப் பணம் எடுக்க செல்வதற்கே தனக்கு இன்னொருவரின் துணை தேவைப்படும் நிலையில், வங்கியின் அலுவல் பொழுதுகள் தன்னை அழைத்துச் செல்கிற தன் மகன் மற்றும் மகள் போன்ற்ஓரின் அலுவல் பொழுதுகளாகவும் இருப்பதால், தன்னால் நினைத்த நாளில் தன்னுடைய நிதித் தேவைக்காக வங்கி சென்று பணம் எடுக்க இயலவில்லை என்கிறார். அதற்காக அவர் கணக்கு வைத்திருக்கிற பூவிருந்தவல்லி இந்தியன் வங்கிக் கிளையை அணுகி ஏடிஎம் கேட்டிருக்கிறார். அரசு விதிகள் மற்றும் சுற்றறிக்கைகள், ஏற்கனவே ஏடிஎம் பெற்ற தன்னைப்போன்றவர்களின் விவரங்கள் குறித்தெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லியும், அவருக்குத் தொடர்ந்து ஏடிஎம் மறுக்கப்பட்டு வருகிறது. ஏற்கனவே தன்னைப் போன்ற பல பார்வையற்றவர்களுக்கு ஏடிஎம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அவர் சொல்ல, “முன்ன உள்ளவுங்க தப்பு செஞ்சா அதை நாங்களும் செய்யனுமா?” என்று கேட்டிருக்கிறார் பூவிருந்தவல்லி இந்தியன் வங்கியின் மேலாளர்.

பார்வையற்றவர்களுக்கு ஏடிஎம் வழங்குவதே தவறு என்று உங்களுக்குச் சொன்னது யார்? ஒரு உடல்க்குறைபாடுடைய அதிலும் குறிப்பாகப் பார்வைக்குறைபாடுடையவர்களுக்கு நீங்கள் செய்கிற மறுப்பின் வழியே, ஏடிஎம் வசதியின் முழுப் பலனையும் பார்வையற்றவர்களாகிய நாங்கள் அனுபவிக்கத் தகுதியற்றவர்கள் என்று சொல்லவருகிறீர்களா? “ஏடிஎம்மில் பணம் எடுப்பதில் உங்களுக்கு ஆபத்துகள் நேரிடும், அதனால் நீங்கள் பொருளாதார இழப்பைச் சந்திக்க வேண்டிவரும்” என்பதுதான் உங்களின் அக்கறையான பதில் என்றால், உங்களிடம் எடிஎம் வசதி பெற்று பயன்படுத்திவருகிற பிற பார்வையுள்ள வாடிக்கையாளர்களுக்கு இந்த ஆபத்துகளெல்லாம் ஏற்பட வாய்ப்புகளே இல்லையா? எங்களின் பொருளாதார நலனில் தாங்கள் அக்கறைகொண்டிருப்பதுபோல பெரும்பாலும் உங்களின் பதில்கள் இருப்பதால்  கேட்கிறேன், எங்களுக்கு நாங்கள் விரும்பும் நேரத்தில், ஒரு ஃபோன் செய்த மாத்திரத்தில், எங்களின் வீடு தேடி வந்து நாங்கள் கேட்ட தொகையைத் தந்துவிட்டுப் போகிற உன்னதத் திட்டம் ஏதேனும் உங்கள் வங்கி சார்பில் செயல்படுத்திவருகிறீர்களா?

உங்களை நிர்வகிக்கிற ரிசர்வ் பேங்க் ஆஃப் இந்தியாவின் சுற்றறிக்கைகள் உங்களுக்கு வழங்கப்படவில்லையா? அல்லது அதையெல்லாம் பின்பற்றத் தேவையில்லை எனத் திரைமறைவில் ஏதேனும் உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளனவா? உங்களிடம் ஏடிஎம் கேட்டு மன்றாடிக்கொண்டிருப்பவர், முப்பது ஆண்டுகள் ஆங்கிலப் பட்டதாரி ஆசிரியராகப் பணியாற்றி, பல முன்மாதிரிப் பார்வையற்ற மாணவர்களை உருவாக்கியவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? கைரேகை இடுகிறார் என்பதாலேயே ஒரு பார்வையற்றவருக்கு எதுவும் தெரியாது என்று முடிவுக்கு வந்துவிடுவீர்களா?

கணக்கு ஆரம்பித்த கையோடு, உங்களின் வங்கிக் கட்டடத்திற்கே வராமல், இருந்த இடத்திலிருந்து எங்களால் எங்களின் கணக்கை நிர்வகிக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டிருக்கிற இந்த நவீன காலத்திலும், உங்களிடம் ஏடிஎம் கேட்டு கெஞ்சிக்கொண்டே இருப்பது குறித்து, உங்களுக்கு வேண்டுமானால் உறுத்தல் இல்லாமல் இருக்கலாம். பார்வையற்றோராகிய எங்களுக்கு வெட்கமாகவும், வேதனையாகவும் இருக்கிறது.

தொடர்புடைய அந்த ஆசிரியர் எங்கள் மூத்தவர். நடக்க இயலாத முழுப்பார்வையற்ற அவரை, இந்த கரோனா ஊரடங்கு காலத்திலும் உங்கள் வங்கிக்கு வந்துதான் அவர் பணம் எடுக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் நிர்பந்திப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. நாங்கள் ஒன்றும் எங்களுக்கென ஏதேனும் சிறப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்திக்கொடுங்கள் என்று கேட்கவில்லை. எல்லோரையும் போலவே, வங்கிகள் வழங்கும் அனைத்து வசதிகளையும் பயன்படுத்த எங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறது என்பதைத்தான் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறோம். ஊனத்தின் பெயரால் அதனை மறுப்பது, ஊனமுற்றோருக்கான உரிமைகள் சட்டம் 2016ன்படி குற்றமாகும். எனவே, உரியவர்கள் தலையிட்டு, இந்த பிரச்சனை இவருக்கு மட்டுமல்ல, இனி எந்த ஒரு பார்வையற்றவருக்கும், எந்த ஒரு வங்கியாலும் ஏடிஎம் மறுக்கப்படாத நிலையை உறுதி செய்யுங்கள்.

பொது மக்களே! மனிதநேய ஆர்வலர்களே! அனைத்து அரசு, அரசு சாரா நிறுவன உயர் அதிகாரிகளே! நாங்கள் கருணைத் தளத்திலிருந்து உரிமைத் தளத்திற்கு நகர விரும்புகிறோம். எங்களை இன்னும் கற்காலத்திலேயே வைத்திருக்க விரும்புவது நியாயம்தானா சொல்லுங்கள்.

ப. சரவணமணிகண்டன்

தொடர்புகொள்ள: vaazhgavalluvam@gmail.com

நிஜத்தாரகை ஓவியா

31 ஜூலை, 2020

ஓவியா

பெருமிதம் என்கிற வார்த்தைக்கெல்லாம் அர்த்தம் தெரியாத அந்த வயதில், கை வலிக்க வலிக்க, பிரெயிலில் எனக்கான தேர்வினை நானே எழுதினேன். ஒருபோதும் அது எனக்கு சுமையாகவோ, வலியாகவோ, ஏன் பெருமிதமாகவும்கூட உறைத்ததே இல்லை. ஆனால், சிறப்புப் பள்ளியை விட்டு, சாதாரணப்பள்ளிக்கு இடம் பெயர்ந்து, ஒன்பதாம் வகுப்பின் முதல் இடைத்தேர்வினை நான் சொல்லச் சொல்ல ஒருவர் எழுதும் தருணம் வாய்த்தபோதே என் இழப்பை உணர்ந்தேன். அப்போதிலிருந்து நான் இறுதியாக எழுதிய முதுநிலைப் பட்டயத் தேர்வுவரை, ஏதோ ஆன் செய்து விட்டுவிட்ட ரேடியோவைப்போல் தேர்வறையில் முழங்கியிருக்கிறேன். ஒருமுறைக்கு இரண்டுமுறை சொல்வது, பதிலி எழுத்தரின் ‘ஹூம்’ ஒருமுறை கேட்காவிட்டாலும், தூங்கிவிட்டாரோ என்று ஐயுறுவதுமாய் கழிந்திருக்கின்றன என் தேர்வறை நிமிடங்கள். அப்போதெல்லாம் எனக்குள் எழுகிற ஒரே கேள்வியும் ஆதங்கமும் ‘இதற்கெல்லாம் ஒரு வழியே கிடையாதா?’

‘இருக்கிறது, நான் செய்துவிட்டேன்’ என்று நெஞ்சு நிமிர்த்துகிறதே ஒரு குழந்தை. அண்மையில் வெளியான சிபிஎஸ்சி பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில், தமிழகத்தின் நெய்வேலியைச் சேர்ந்த ஓவியா என்கிற பார்வைத்திறன் குறையுடைய மாணவி, 500 மதிப்பெண்களுக்கு 447 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கிறாள். அதுவும் தன் தேர்வை தானே கணினியில் எழுதி இந்த மதிப்பெண்களைப் பெற்றிருக்கிறாள். செய்தி கேட்டதும் சிலிர்த்தேன். அடடா! இது என் வாழ்நாள் ஏக்கமாயிற்றே. பத்துபேரை ஒருத்தன் அடிக்க முடியாது என்று தெரிந்தும் ஏன் நாயகனை திரையில் ரசிக்கிறோம்? நிஜத்தில் நம்மால் செய்ய முடியாத ஒன்றை திரையிலாவது பார்த்து திருப்திபட்டுக்கொள்ளத்தானே! அப்படித்தான் என்றால், எனக்கு ஓவியா நட்சத்திரம்தான். ஆனால், நிழல் நட்சத்திரம் அல்ல, நிஜத் தாரகை. “உடனே பேசிவிடு” என்று மனம் அடித்துக்கொண்டு பரபரத்தது. பேசிவிட்டேன். குழந்தைமை மாறாத குரலில் ஓவியாவும், சுமைதான் என்றாலும், பக்தியோடு பள்ளக்கு சுமந்து, அதை இறக்கிவைத்தபின் வருகிற ஒருவித களைப்பும் பெருமிதமும் கலந்த மனோபாவத்தில் ஓவியாவின் அம்மாவும் பேசினார்கள்.

என் ஒவ்வொரு கேள்விகளுக்கும் ஓவியாவிடமிருந்து புறப்பட்ட விடைகள், நெத்தியடி ரகம். “எப்படியிருந்தது இந்தப் புது அனுபவம்? ஏன்னா ஒன்பதாம் வகுப்புவரைக்கும் நீங்க சொல்ல, இன்னொருத்தர் எழுதிருப்பாங்க” என்று நான் முடிக்கும் முன்னமே, “ஏழாவதுல இருந்து என் பரிட்சைகளையெல்லாம் நான் மடிக்கணினியில்தான் சார் எழுதுறேன்” என்று பதில் வந்தபோது, “பெரிய இவருனு நினைப்பு” என எனக்குள்ளே ஒரு குரல் கேட்கத்தான் செய்தது. “என்ன ஸ்க்ரீன் ரீடர் யூஸ் பண்ணுறீங்க என்விடீஏவா ஜாஸா?” “ரீஜனல் லாங்குவேஜுக்கு என்வீடிஏதான சார் யூஸ் பண்ண முடியும்?” இது அடுத்த பல்பு.

ரெட்டினாய்டு பிக்மண்டோசா (RP) என்கிற விழித்திரை பாதிப்பால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் பார்வையை இழந்துகொண்டிருந்த ஓவியாவிற்கு இப்போது முழுப்பார்வையும் இல்லை. பார்வைக்குறையுடையவர்கள் கணினியிலும் தேர்வுகளை எழுதிக்கொள்ளலாம் என சிபிஎஸ்சி தேர்வு நெறிமுறைகளில் சொல்லப்பட்ட ஒற்றை வாக்கியத்தைச் சிக்கெனப் பற்றிக்கொண்டனர் ஓவியாவும் அவளின் பெற்றோரும். தான் படிக்கிற பள்ளியும் இதற்கு ஊக்கமளிக்கவே, தனது கோரிக்கையினை ஒரு விண்ணப்பமாகத் தயார்செய்து தேர்வு வாரியத்திற்கு அனுப்பியிருக்கிறாள் ஓவியா. அனுமதியும் கிடைத்துவிட, அந்தச் சாதனையும் அரங்கேறியிருக்கிறது.

“மைக்ரோசாஃப்ட் கீப்பேடுதான் பயன்படுத்தினேன். கேள்வியை ஒரு மேடம் வாசிக்க, பதில்களை நான் மைக்ரோசாஃப்ட் வேர்டில் டைப்செய்தேன். எல்லாம் முடிந்ததும் அதை அப்படியே  ப்ரிண்ட் ஔட் கொடுத்துவிட வேண்டியதுதான்”என்றவரிடம், “கணக்குல அதிகமா குறியீடாவே இருக்குமே” எனக்கேட்டால், “சின்னச் சின்ன சிக்கல்கள் இருந்துச்சுதான், ஆனா சமாளிச்சிட்டேன்” என்றார். “எக்சாம் அப்போ எனக்கிருந்த ஒரே தொந்தரவு, எனக்கு மற்றவுங்களைவிட ஒருமணிநேரம் அதாவது எல்லோருக்கும் மூனு மணிநேரமுனா எனக்கு நாலு மணிநேரம், ஒருமணிநேரம் கிரேஸ் டைம் கொடுப்பாங்க இது தேர்வு விதி. அந்த கிரேஸ் டைம்ல மற்ற ஸ்டூடன்ஸெல்லாம் கிளம்புவாங்க. அவுங்கள ஒழுங்குபடுத்தி அனுப்புறதுக்காக, மைக்ல பேசினாங்க, அந்த சத்தம்தான் ரொம்பவே டிஸ்டர்பா இருந்துச்சு” என்றார்.

கோகிலா

ஓவியாவிற்கு ஒரு அண்ணன் பொறியியல் படிக்கிறார். அப்பா என்எல்சியில் பொறியாளர். அம்மா கோகிலாதான் ஓவியாவின் ஆன் சலிவன். “பிறந்தப்போ கண்ணெல்லாம் நல்லாத்தான் சார் இருந்துச்சு. எல்கேஜி போனப்போ, அவ எல்லாத்தையும் கிட்ட வச்சுப் பாக்கிறதா அவுங்க டீச்சர்ஸ் சொன்னாங்க. செக் பண்ணி பார்த்ததில பிரச்சனை இருக்கிறது தெரியவந்துச்சு.  ஸ்கூல்ல எல்லோரையும் போல தன்னால படிக்க எழுத முடியாமப் போனதில குழந்தை ரொம்பவே அப்செட் ஆயிட்டா. இப்போ பத்தாம் வகுப்பு எழுதின அதே ஜவஹர் மேல்நிலைப்பள்ளியிலதான் அப்பவும் அவ படிச்சிட்டிருந்தா. அப்புறமா திருச்சில சிவானந்த பாலாலயா பள்ளில நிழலாசிரியர் (shadow teacher) வச்சுக்க அனுமதிச்சாங்க” என்றவரை நிறுத்தினேன். இதைப் படிக்கும்போது உங்களுக்கு எழுகிற அந்தக் கேள்வி எனக்குள்ளும்  எழுந்துவிட்டதே இடைமறிக்காமல் இருப்பது எப்படி? அவ பக்கத்தில இருந்து அவளுக்கு வகுப்பில் நடக்கிறதெல்லாம் விளக்குறவுங்களுக்குப் பேருதான் ஷேடோ டீச்சர்” என்றார். அந்த நிழல் ஆசிரியருக்கு ஓவியாவின் பெற்றோரே ஊதியம் வழங்கியிருக்கிறார்கள். இவ்வகையான ஏற்பாட்டை அந்தப் பள்ளி அனுமதித்தது குறித்தும் சிலாகித்தார்.

சங்கர்

தந்தை சென்னைக்கு பணிநிமித்தம் இடமாறுதல் பெற்றபோது, ஓவியா சென்னையிலுள்ள சில்வரன் ஸ்பிரிங்ஸ் என்ற அனைத்துவகை மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான சிறப்புப் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டார். சென்னை கோட்டூர்புரத்தில் இயங்கும் அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தில் தன்னார்வலர் திரு. சங்கர் அவர்களை ஓவியாவின் அம்மா சந்தித்திருக்கிறார். அந்தச் சந்திப்புதான், இன்று நாம் ஓவியாவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பதற்கான ஆரம்பப்புள்ளி. கணினி வழியாகப் படிப்பது குறித்தும், திரைவாசிப்பான்கள் பற்றியும் எடுத்துச் சொன்ன திரு. சங்கர் அவர்கள், கணினியில் பயன்படும் குறுக்குவழி விசைகள் பற்றிய குறிப்புகள் (shortcut keys) அடங்கிய ஒரு புத்தகத்தையும் ஓவியாவின் அம்மாவிடம் கொடுத்திருக்கிறார். அத்தோடு, ஒரு தட்டச்சு மையத்திலிருந்து பழைய  பயிற்சிப் புத்தகத்தை வாங்கிவந்து, தன் குழந்தைக்கு  அப்பாவும் அம்மாவுமே பயிற்சி கொடுத்திருக்கிறார்கள். கர்ணவித்யாவைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் திரு. ரகுராமன் அவர்களும் அவ்வப்போது வழிகாட்ட, தொடர் பயிற்சியும் முயற்சியும் ஓவியாவை வெற்றிப்பாதைக்குக் கூட்டிவந்திருக்கிறது.

ரகுராம்

அலுவலகம் தவிர்த்த பிற நேரங்களில் முழுக்க முழுக்க ஓவியாவின் படிப்பிற்காக அவரோடு உடனிருக்க வேண்டும் என்பது, கணவர் விஜயராஜுக்கு மனைவி கோகிலா இட்ட அன்புக்கட்டளை. தந்தை பணியிட மாற்றத்தால் என்றால், ஓவியாவின் அம்மா அவளின் படிப்புக்காகவே அவ்வப்போது ஊர் விட்டு ஊர் மாறிக்கொண்டே இருந்திருக்கிறார். மகளின் கல்விக்காக வெளியூரில் வீடு பார்த்து தங்க வேண்டிய சூழல். மகனை விடுதியில் விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இதனால், தான் மிகவும் நேசித்த டென்னிஸ் விளையாட்டைக் கூட மகன் கைவிட வேண்டிய நிலை. தன் அம்மாமீது சொல்ல முடியாத கோபம் அவனுக்கு. மகனின் நியாயமான விருப்பமும் மகளின் அவசியமான தேவையும் உரசிக்கொள்கிற அந்தத் தருணத்தில், தாயாய் ஒரு பெண் அடையும் பரிதவிப்பும் வலியும் எந்த மொழியிலும் அடங்காது. “பாப்பா பிறந்ததில இருந்து எவ்வளவோ புறக்கணிப்புகளைச்சந்திச்சுட்டேன். அப்போலாம் சரி கடவுள் ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் இந்த பிள்ளையை நமக்குக் கொடுத்திருக்காருன்னு நினைச்சுக்குவேன்” என்று அவர் சொன்னபோது, கடவுள் நம்பிக்கை குறித்த இன்னோரு கோணமும், நலிந்தவர்களின் வாழ்வில் அதற்கான நுட்பமான தேவையும் எனக்கு விளங்கிற்று.

“என்ன மாதிரி ஸ்பெஷல் அம்மாவையெல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரமா இந்த சமூகம் அங்கீகரிக்காது. அவுங்க அங்கீகரிக்கிறப்போ நமக்குள்ள எல்லாமே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கும். எல்லா அம்மாக்களுக்கும் என்னை மாதிரி பொருள் வசதி இருக்க வாய்ப்பில்லை. அவுங்க அன்றாடம் பார்க்கிற தொழில விட்டுட்டு, எங்கேயோ ஒரு இடத்தில போய் பிள்ளையைப் படிக்கவைக்கிறதெல்லாம் முடியாத காரியம். அதனால, யாரா இருந்தாலும், அவுங்களுக்கு என்ன குறைபாடுஇருந்தாலும், அவுங்களுக்கும் அந்தப் பள்ளியில இடம் இருக்கணும். அப்படிச் செய்தால், அதுவே இந்தச் சமூகம் என்னை மாதிரி ஸ்பெஷல் அம்மாக்களுக்குக் கொடுக்கிற சிறந்த அங்கீகாரமா நினைக்கிறேன்.” என்று முடித்தார் கோகிலா.

ஓவியாவின் சிறுவயதில் அவளைப் பரிசோதித்த யாரோ ஒரு மருத்துவர், பார்வைத்திறன் குறையுடையோருக்கான சிறப்புப் பள்ளிகளில் சேர்த்தால், இருக்கும் குறைப்பார்வையும் வேகமாகவே  மங்கிவிடும் என்று முட்டாள்த்தனமாய்க் கிளப்பிவிட, மருத்துவர் வாக்கை மறுதளிக்க மனமில்லை பெற்றோருக்கு. இப்போது ஓவியாவை சிறப்புப் பள்ளியில் சேர்க்கலாம் என்ற புரிதல் அவள் அம்மாவுக்கு வந்திருக்கிறது. ஆனால், ஓவியா தயங்குகிறாள். அதனால், ஊரடங்கு முடிந்த கையோடு, அம்மா மகள் இரண்டுபேர் மட்டும் மேல்நிலைக் கல்விக்காக கோவையில் வீடெடுத்துத் தங்கப் போகிறார்கள். இந்தமுறை, அண்ணனின் பூரண சம்மதத்தோடும் ஒத்துழைப்போடும்.
ப. சரவணமணிகண்டன்
தொடர்புகொள்ள: vaazhgavalluvam@gmail.com

களப்பணி வீரனுக்கு இதழின் அஞ்சலி

30 ஜூன், 2020

இந்தியப் பார்வையற்றோர் முற்போக்கு சங்கத்தின் தலைவர் திரு. A.K. அருணாச்சலம் மற்றும் அவர் மனைவி கீதா இருவரும் கரோனா தொற்றுக்குப் பலியாகியிருக்கிறார்கள். அறுபதுகளில் இருக்கும் அருணாச்சலம், தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை பார்வையற்றோர் தொடர்பான களப்பணிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டவர்.

ஊரடங்கினால் வருமானம் இழந்து தவித்த சென்னை மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த பார்வையற்ற குடும்பங்களுக்கு ஓடோடி உதவிகளை வழங்கிக்கொண்டிருந்தவர். அவருடைய களப்பணிகளில் அவருடைய மனைவியும் எப்போதும் உடன் இருப்பதையும் நம்மால் பார்க்க முடியும். அவர்களின் இடைவிடாத கலப்பணியில் தொற்றை அவர்கள் எங்கிருந்து பெற்றார்கள் என்பது தெரியவில்லை.

எப்போதும் அவர் நலிவடைந்த பார்வையற்றவர்கள் தொடர்பாகவே சிந்தித்திருக்கிறார். முன்னால் அகில இந்திய காங்கிரஸ் தலைவர் திரு. சீதாராம் கேசரி மற்றும் அன்றைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியின்போது, மக்களவை உறுப்பினராக இருந்த தனுஷ்கொடி ஆதித்தன் போன்ற அரசியல் பிரமுகர்களிடம் நெருக்கமான உறவைப் பேணியிருக்கிறார். தமிழகப் போக்குவரத்து கழகத்தின் மாற்றுத்திறனாளிகள் குழுவிலும் உறுப்பினராக இருந்தார்.

கரோனா ஊரடங்கு காலம் பார்வையற்ற சமூகத்தின் களப்பணியையும், தன் சமூகத்தின் மீது சக பார்வையற்றவர்கள் கொண்டிருக்கிற உள்ளார்ந்த அன்பையும் உலகத்திற்குப் பறைசாற்றியிருக்கிறது. பார்வையற்றவர்களால் தனிமனித இடைவெளி கடைபிடித்தல் கடினம் என்பதும், அதனால் அவர்கள் எளிதில் தொற்றுக்குள்ளாவார்கள் என்பதையும் அறிந்திருந்தும், ஐயா அருணாச்சலம் அவர்கள் தன் உயிரைக் களப்பணியில் கரைத்திருக்கிறார். அவருக்கு ஒட்டுமொத்த மாற்றுத்திறனாளிகள் சார்பில், சவால்முரசு தனது இரங்களைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறது. இதழின் முதல் தலையங்கமே, ஐயாவிற்கான அஞ்சலியாக அமைவதில் பெருமிதம் கொள்கிறது சவால்முரசு.