நிஜத்தாரகை ஓவியா

31 ஜூலை, 2020

ஓவியா

பெருமிதம் என்கிற வார்த்தைக்கெல்லாம் அர்த்தம் தெரியாத அந்த வயதில், கை வலிக்க வலிக்க, பிரெயிலில் எனக்கான தேர்வினை நானே எழுதினேன். ஒருபோதும் அது எனக்கு சுமையாகவோ, வலியாகவோ, ஏன் பெருமிதமாகவும்கூட உறைத்ததே இல்லை. ஆனால், சிறப்புப் பள்ளியை விட்டு, சாதாரணப்பள்ளிக்கு இடம் பெயர்ந்து, ஒன்பதாம் வகுப்பின் முதல் இடைத்தேர்வினை நான் சொல்லச் சொல்ல ஒருவர் எழுதும் தருணம் வாய்த்தபோதே என் இழப்பை உணர்ந்தேன். அப்போதிலிருந்து நான் இறுதியாக எழுதிய முதுநிலைப் பட்டயத் தேர்வுவரை, ஏதோ ஆன் செய்து விட்டுவிட்ட ரேடியோவைப்போல் தேர்வறையில் முழங்கியிருக்கிறேன். ஒருமுறைக்கு இரண்டுமுறை சொல்வது, பதிலி எழுத்தரின் ‘ஹூம்’ ஒருமுறை கேட்காவிட்டாலும், தூங்கிவிட்டாரோ என்று ஐயுறுவதுமாய் கழிந்திருக்கின்றன என் தேர்வறை நிமிடங்கள். அப்போதெல்லாம் எனக்குள் எழுகிற ஒரே கேள்வியும் ஆதங்கமும் ‘இதற்கெல்லாம் ஒரு வழியே கிடையாதா?’

‘இருக்கிறது, நான் செய்துவிட்டேன்’ என்று நெஞ்சு நிமிர்த்துகிறதே ஒரு குழந்தை. அண்மையில் வெளியான சிபிஎஸ்சி பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில், தமிழகத்தின் நெய்வேலியைச் சேர்ந்த ஓவியா என்கிற பார்வைத்திறன் குறையுடைய மாணவி, 500 மதிப்பெண்களுக்கு 447 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கிறாள். அதுவும் தன் தேர்வை தானே கணினியில் எழுதி இந்த மதிப்பெண்களைப் பெற்றிருக்கிறாள். செய்தி கேட்டதும் சிலிர்த்தேன். அடடா! இது என் வாழ்நாள் ஏக்கமாயிற்றே. பத்துபேரை ஒருத்தன் அடிக்க முடியாது என்று தெரிந்தும் ஏன் நாயகனை திரையில் ரசிக்கிறோம்? நிஜத்தில் நம்மால் செய்ய முடியாத ஒன்றை திரையிலாவது பார்த்து திருப்திபட்டுக்கொள்ளத்தானே! அப்படித்தான் என்றால், எனக்கு ஓவியா நட்சத்திரம்தான். ஆனால், நிழல் நட்சத்திரம் அல்ல, நிஜத் தாரகை. “உடனே பேசிவிடு” என்று மனம் அடித்துக்கொண்டு பரபரத்தது. பேசிவிட்டேன். குழந்தைமை மாறாத குரலில் ஓவியாவும், சுமைதான் என்றாலும், பக்தியோடு பள்ளக்கு சுமந்து, அதை இறக்கிவைத்தபின் வருகிற ஒருவித களைப்பும் பெருமிதமும் கலந்த மனோபாவத்தில் ஓவியாவின் அம்மாவும் பேசினார்கள்.

என் ஒவ்வொரு கேள்விகளுக்கும் ஓவியாவிடமிருந்து புறப்பட்ட விடைகள், நெத்தியடி ரகம். “எப்படியிருந்தது இந்தப் புது அனுபவம்? ஏன்னா ஒன்பதாம் வகுப்புவரைக்கும் நீங்க சொல்ல, இன்னொருத்தர் எழுதிருப்பாங்க” என்று நான் முடிக்கும் முன்னமே, “ஏழாவதுல இருந்து என் பரிட்சைகளையெல்லாம் நான் மடிக்கணினியில்தான் சார் எழுதுறேன்” என்று பதில் வந்தபோது, “பெரிய இவருனு நினைப்பு” என எனக்குள்ளே ஒரு குரல் கேட்கத்தான் செய்தது. “என்ன ஸ்க்ரீன் ரீடர் யூஸ் பண்ணுறீங்க என்விடீஏவா ஜாஸா?” “ரீஜனல் லாங்குவேஜுக்கு என்வீடிஏதான சார் யூஸ் பண்ண முடியும்?” இது அடுத்த பல்பு.

ரெட்டினாய்டு பிக்மண்டோசா (RP) என்கிற விழித்திரை பாதிப்பால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் பார்வையை இழந்துகொண்டிருந்த ஓவியாவிற்கு இப்போது முழுப்பார்வையும் இல்லை. பார்வைக்குறையுடையவர்கள் கணினியிலும் தேர்வுகளை எழுதிக்கொள்ளலாம் என சிபிஎஸ்சி தேர்வு நெறிமுறைகளில் சொல்லப்பட்ட ஒற்றை வாக்கியத்தைச் சிக்கெனப் பற்றிக்கொண்டனர் ஓவியாவும் அவளின் பெற்றோரும். தான் படிக்கிற பள்ளியும் இதற்கு ஊக்கமளிக்கவே, தனது கோரிக்கையினை ஒரு விண்ணப்பமாகத் தயார்செய்து தேர்வு வாரியத்திற்கு அனுப்பியிருக்கிறாள் ஓவியா. அனுமதியும் கிடைத்துவிட, அந்தச் சாதனையும் அரங்கேறியிருக்கிறது.

“மைக்ரோசாஃப்ட் கீப்பேடுதான் பயன்படுத்தினேன். கேள்வியை ஒரு மேடம் வாசிக்க, பதில்களை நான் மைக்ரோசாஃப்ட் வேர்டில் டைப்செய்தேன். எல்லாம் முடிந்ததும் அதை அப்படியே  ப்ரிண்ட் ஔட் கொடுத்துவிட வேண்டியதுதான்”என்றவரிடம், “கணக்குல அதிகமா குறியீடாவே இருக்குமே” எனக்கேட்டால், “சின்னச் சின்ன சிக்கல்கள் இருந்துச்சுதான், ஆனா சமாளிச்சிட்டேன்” என்றார். “எக்சாம் அப்போ எனக்கிருந்த ஒரே தொந்தரவு, எனக்கு மற்றவுங்களைவிட ஒருமணிநேரம் அதாவது எல்லோருக்கும் மூனு மணிநேரமுனா எனக்கு நாலு மணிநேரம், ஒருமணிநேரம் கிரேஸ் டைம் கொடுப்பாங்க இது தேர்வு விதி. அந்த கிரேஸ் டைம்ல மற்ற ஸ்டூடன்ஸெல்லாம் கிளம்புவாங்க. அவுங்கள ஒழுங்குபடுத்தி அனுப்புறதுக்காக, மைக்ல பேசினாங்க, அந்த சத்தம்தான் ரொம்பவே டிஸ்டர்பா இருந்துச்சு” என்றார்.

கோகிலா

ஓவியாவிற்கு ஒரு அண்ணன் பொறியியல் படிக்கிறார். அப்பா என்எல்சியில் பொறியாளர். அம்மா கோகிலாதான் ஓவியாவின் ஆன் சலிவன். “பிறந்தப்போ கண்ணெல்லாம் நல்லாத்தான் சார் இருந்துச்சு. எல்கேஜி போனப்போ, அவ எல்லாத்தையும் கிட்ட வச்சுப் பாக்கிறதா அவுங்க டீச்சர்ஸ் சொன்னாங்க. செக் பண்ணி பார்த்ததில பிரச்சனை இருக்கிறது தெரியவந்துச்சு.  ஸ்கூல்ல எல்லோரையும் போல தன்னால படிக்க எழுத முடியாமப் போனதில குழந்தை ரொம்பவே அப்செட் ஆயிட்டா. இப்போ பத்தாம் வகுப்பு எழுதின அதே ஜவஹர் மேல்நிலைப்பள்ளியிலதான் அப்பவும் அவ படிச்சிட்டிருந்தா. அப்புறமா திருச்சில சிவானந்த பாலாலயா பள்ளில நிழலாசிரியர் (shadow teacher) வச்சுக்க அனுமதிச்சாங்க” என்றவரை நிறுத்தினேன். இதைப் படிக்கும்போது உங்களுக்கு எழுகிற அந்தக் கேள்வி எனக்குள்ளும்  எழுந்துவிட்டதே இடைமறிக்காமல் இருப்பது எப்படி? அவ பக்கத்தில இருந்து அவளுக்கு வகுப்பில் நடக்கிறதெல்லாம் விளக்குறவுங்களுக்குப் பேருதான் ஷேடோ டீச்சர்” என்றார். அந்த நிழல் ஆசிரியருக்கு ஓவியாவின் பெற்றோரே ஊதியம் வழங்கியிருக்கிறார்கள். இவ்வகையான ஏற்பாட்டை அந்தப் பள்ளி அனுமதித்தது குறித்தும் சிலாகித்தார்.

சங்கர்

தந்தை சென்னைக்கு பணிநிமித்தம் இடமாறுதல் பெற்றபோது, ஓவியா சென்னையிலுள்ள சில்வரன் ஸ்பிரிங்ஸ் என்ற அனைத்துவகை மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான சிறப்புப் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டார். சென்னை கோட்டூர்புரத்தில் இயங்கும் அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தில் தன்னார்வலர் திரு. சங்கர் அவர்களை ஓவியாவின் அம்மா சந்தித்திருக்கிறார். அந்தச் சந்திப்புதான், இன்று நாம் ஓவியாவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பதற்கான ஆரம்பப்புள்ளி. கணினி வழியாகப் படிப்பது குறித்தும், திரைவாசிப்பான்கள் பற்றியும் எடுத்துச் சொன்ன திரு. சங்கர் அவர்கள், கணினியில் பயன்படும் குறுக்குவழி விசைகள் பற்றிய குறிப்புகள் (shortcut keys) அடங்கிய ஒரு புத்தகத்தையும் ஓவியாவின் அம்மாவிடம் கொடுத்திருக்கிறார். அத்தோடு, ஒரு தட்டச்சு மையத்திலிருந்து பழைய  பயிற்சிப் புத்தகத்தை வாங்கிவந்து, தன் குழந்தைக்கு  அப்பாவும் அம்மாவுமே பயிற்சி கொடுத்திருக்கிறார்கள். கர்ணவித்யாவைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் திரு. ரகுராமன் அவர்களும் அவ்வப்போது வழிகாட்ட, தொடர் பயிற்சியும் முயற்சியும் ஓவியாவை வெற்றிப்பாதைக்குக் கூட்டிவந்திருக்கிறது.

ரகுராம்

அலுவலகம் தவிர்த்த பிற நேரங்களில் முழுக்க முழுக்க ஓவியாவின் படிப்பிற்காக அவரோடு உடனிருக்க வேண்டும் என்பது, கணவர் விஜயராஜுக்கு மனைவி கோகிலா இட்ட அன்புக்கட்டளை. தந்தை பணியிட மாற்றத்தால் என்றால், ஓவியாவின் அம்மா அவளின் படிப்புக்காகவே அவ்வப்போது ஊர் விட்டு ஊர் மாறிக்கொண்டே இருந்திருக்கிறார். மகளின் கல்விக்காக வெளியூரில் வீடு பார்த்து தங்க வேண்டிய சூழல். மகனை விடுதியில் விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இதனால், தான் மிகவும் நேசித்த டென்னிஸ் விளையாட்டைக் கூட மகன் கைவிட வேண்டிய நிலை. தன் அம்மாமீது சொல்ல முடியாத கோபம் அவனுக்கு. மகனின் நியாயமான விருப்பமும் மகளின் அவசியமான தேவையும் உரசிக்கொள்கிற அந்தத் தருணத்தில், தாயாய் ஒரு பெண் அடையும் பரிதவிப்பும் வலியும் எந்த மொழியிலும் அடங்காது. “பாப்பா பிறந்ததில இருந்து எவ்வளவோ புறக்கணிப்புகளைச்சந்திச்சுட்டேன். அப்போலாம் சரி கடவுள் ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் இந்த பிள்ளையை நமக்குக் கொடுத்திருக்காருன்னு நினைச்சுக்குவேன்” என்று அவர் சொன்னபோது, கடவுள் நம்பிக்கை குறித்த இன்னோரு கோணமும், நலிந்தவர்களின் வாழ்வில் அதற்கான நுட்பமான தேவையும் எனக்கு விளங்கிற்று.

“என்ன மாதிரி ஸ்பெஷல் அம்மாவையெல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரமா இந்த சமூகம் அங்கீகரிக்காது. அவுங்க அங்கீகரிக்கிறப்போ நமக்குள்ள எல்லாமே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கும். எல்லா அம்மாக்களுக்கும் என்னை மாதிரி பொருள் வசதி இருக்க வாய்ப்பில்லை. அவுங்க அன்றாடம் பார்க்கிற தொழில விட்டுட்டு, எங்கேயோ ஒரு இடத்தில போய் பிள்ளையைப் படிக்கவைக்கிறதெல்லாம் முடியாத காரியம். அதனால, யாரா இருந்தாலும், அவுங்களுக்கு என்ன குறைபாடுஇருந்தாலும், அவுங்களுக்கும் அந்தப் பள்ளியில இடம் இருக்கணும். அப்படிச் செய்தால், அதுவே இந்தச் சமூகம் என்னை மாதிரி ஸ்பெஷல் அம்மாக்களுக்குக் கொடுக்கிற சிறந்த அங்கீகாரமா நினைக்கிறேன்.” என்று முடித்தார் கோகிலா.

ஓவியாவின் சிறுவயதில் அவளைப் பரிசோதித்த யாரோ ஒரு மருத்துவர், பார்வைத்திறன் குறையுடையோருக்கான சிறப்புப் பள்ளிகளில் சேர்த்தால், இருக்கும் குறைப்பார்வையும் வேகமாகவே  மங்கிவிடும் என்று முட்டாள்த்தனமாய்க் கிளப்பிவிட, மருத்துவர் வாக்கை மறுதளிக்க மனமில்லை பெற்றோருக்கு. இப்போது ஓவியாவை சிறப்புப் பள்ளியில் சேர்க்கலாம் என்ற புரிதல் அவள் அம்மாவுக்கு வந்திருக்கிறது. ஆனால், ஓவியா தயங்குகிறாள். அதனால், ஊரடங்கு முடிந்த கையோடு, அம்மா மகள் இரண்டுபேர் மட்டும் மேல்நிலைக் கல்விக்காக கோவையில் வீடெடுத்துத் தங்கப் போகிறார்கள். இந்தமுறை, அண்ணனின் பூரண சம்மதத்தோடும் ஒத்துழைப்போடும்.
ப. சரவணமணிகண்டன்
தொடர்புகொள்ள: vaazhgavalluvam@gmail.com

தெறிப்பும் திறப்பும்

30 ஜூன், 2020

 முதலும் இடையும் சேர்ந்து

கடை திறந்தன;

கடை வளர வளர,

முதல் பெருகப் பெருக,

இடை காணாமலே  போனது.

தன்னார்வ,

தொண்டு,

நிறுவனம்.

***

அந்தப் பார்வையற்ற பெண்ண்உக்கு

அரசு வேலை கிடைத்ததும்

வரன் பார்க்கும் படலம்

தொடங்கினார்கள் பெற்றோர்

அவள் தங்கைக்கு.

***

அரசு வேலை கிடைத்ததும்

அந்தப் பார்வையற்றவன் வைத்துக்கொண்டான்

சாட்டுக்கு ஸ்மார்ட் ஃபோன்,

பாட்டுக்கு பெரிய பெரிய ஸ்பீக்கர்,

நியூசுக்கு ஒரு பெரிய திரை எல்ஈடி;

அவர்களும் வைத்துக்கொண்டார்கள்

அவர்களின் எல்லாவற்றிற்குமான

ஒரு ஏடிஎம் மிஷின்.

***

தடையைத் தகர்த்து வென்ற

உடல்ச்சவால் கொண்ட தடகள வீரனை

உயர்த்திப் போற்றிப் பாராட்டிட

உயர் அதிகாரி அழைக்கிறாராம்;

ஏவல் ஆள் சொல்கிறான்

இரண்டாம் மாடி போ என்று.

***

அனைவருக்குமான டிஜிட்டல் இந்தியாவில்,

எனது அன்றாட இரயில் பிழைப்பில்

பர்ஃபி வாங்கும்போது அவர்களும்,

பாக்கி கொடுக்கும்போது நானும்

கேட்டுக்கொள்ளும் கேள்வி ஒன்றுதான்

‘இது எவ்வளவு?’

***

ப. சரவணமணிகண்டன்

தொடர்புகொள்ள: vaazhgavalluvam@gmail.com

அன்புக்குரிய வாசகர்களே!

உங்களுக்கும் இதுபோல மாற்றுத்திறனாளிகளின் சவாலான வாழ்வியல் குறித்து, ஏதேனும் நறுக்கென்று சொல்லத் தோன்றுகிறதா? உடனே உங்களின் படைப்புகளை பெயர் மற்றும் தொலைபேசி எண் குறிப்பிட்டு, எங்கள் நறுக்ஸ் நீதி பகுதிக்கு அனுப்பி வையுங்கள்.

நீங்கள் அனுப்ப வேண்டிய மின்னஞ்சல் முகவரி,

savaalmurasu@gmail.com

அல்லது 9789533964

என்ற வாட்ஸ் ஆப் எண்ணைத் தொடர்புகொள்ளுங்கள்.

ஏற்றத்தாழ்வை வளர்க்கும் இணையவழிக் கற்றல்

30 ஜூன், 2020

கரோனா ஊரடங்கினால் மூடப்பட்டிருக்கின்றன மாற்றுத்திறனாளிகள் நலத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் உண்டு உறைவிட சிறப்புப் பள்ளிகள். இனி பள்ளி எப்போது திறக்கும்? நாம் எப்போது விடுதிக்குச் செல்லப்போகிறோம் போன்ற விடை தெரியாத கேள்விகளுடன் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் தங்கள் சொந்த ஊரில் இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில், ஆறு முதல் 12ஆம் வகுப்புப் படிக்கும் சிறப்புப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு இணையவழி வகுப்புகளைத் தொடங்க வேண்டும் என அரசு மற்றும் அரசு உதவிபெறும் சிறப்புப் பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு சுற்றறிக்கையின் மூலம் உத்தரவிட்டிருக்கிறார் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான மாநில ஆணையர் அவர்கள். வகுப்பு வாரியாகப் புலனக் குழுக்கள் (whats app groups) ஏற்படுத்தப்பட்டு, வகுப்பு ஆசிரியர் மற்றும் பாட ஆசிரியர்கள் நிர்வாகிகளாகவும், மாணவர்கள் உறுப்பினர்களாகச் செர்க்கப்பட வேண்டும். அனைத்துக் குழுக்களையும் தலைமை ஆசிரியர்கள் கண்காணிக்க வேண்டும் என சுற்றறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 கரோனா பேரிடர் நெருக்கடி எப்போது முடிவுக்குவரும் என்று கணிக்க இயலாத நிலையில், கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்துமே மூடப்பட்டுள்ளன. இதனைக் காரணமாகச் சொல்லி, மாணவர்களின் அறிவுசார் வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடமுடியாதுதான். ஆனால், சுதந்திரம் அடைந்து அறுபது ஆண்டுகள் கடந்தும், மின் வசதியே ஒழுங்காகப் போய்ச்சேராத, முற்றிலும் சாலை வசதிகள் இன்றி, நகரங்களினின்று துண்டிக்கப்பட்டிருக்கிற பல கிராமங்களைக்கொண்ட இந்த தேசத்தில், இணையவழிக் கல்வி என்பது எல்லோர்க்கும் சாத்தியம்தானா? அதிலும், தனக்கான கற்றல் கற்பித்தலில் சிறப்புத் தேவையைக் கோருகிற மாற்றுத்திறனுடைய குழந்தைகளுக்கான எளிய அணுகளுடன் கூடிய (easy access)சிறப்புக்கல்வி என்பது, இணையவழியில் கிடைப்பதற்கான அடிப்படைத் திட்டமிடலோ,கட்டமைப்போ நம்மிடம் இருக்கிறதா?

சித்ரா உபகாரம்

“இந்தியாவைப் போன்ற வளரும் நாடுகளில் வறுமைதான் பெரும்பாலான உடல்க்குறைபாடுடைய குழந்தைகளைப் பிரசவிக்கின்றன. கிராமமோ, நகரமோ, பெரும்பாலான மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளின் பெற்றோர் அன்றாடங்காய்ச்சிகளாகத்தான் இருக்கிறார்கள். இந்தப் பேரிடர் காலத்தில், அவர்கள் உரிய வேலையின்றி, வருமானமின்றி உழன்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பொத்தான் அமுக்கிப் பேசும் சாதாரண அலைபேசிகளே எட்டாக்கனியாக இருக்கிறது.  தன் குடும்பத்தின் அடுத்தவேளை உணவுக்காக, உடல்க்குறைபாடுடைய தன் குழந்தையைத் தனியே விட்டும், விட இயலாமலும் அவர்கள் வேலை கிடைக்கும் இடத்திற்கு நகர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். சில குடும்பங்களில் பழைய, இரண்டாம் நிலை ஸ்மார்ட் ஃபோன்கள் இருந்தாலும்கூட, அவற்றிற்குக் காசுபோட முடியாததால், அவைகள் பயன்பாடின்றிக் கிடக்கின்றன. இத்தகைய கசப்பான கள எதார்த்தங்களைப் பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வின் நிமித்தமாக திருப்புதல் செய்யலாம் என்று, மாணவர்களின் வாட்ஸ் ஆப் எண்களைக்  கோரியபோது அறிய முடிந்தது” என்கிறார் ஹெலன்கெல்லர் மாற்றுத்திறனாளிகள் நலச்சங்கத்தின் தலைவரும், பூவிருந்தவல்லி பார்வைத்திறன் குறையுடையோருக்கான அரசு ஆண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியின் பட்டதாரி ஆசிரியருமான செல்வி. சித்ரா உபகாரம்.

 மேலும் அவர், “இப்போதும் பட்டன் ஃபோன் வைத்திருக்கும் மாணவர்களைக் கூட்டழைப்பில் (conference call) இணைத்து ஸ்போக்கன் இங்லீஷ் எடுத்துவருகிறேன். ஆனாலும், ஒருநாள்கூட அந்த வகுப்பு எனக்கு திருப்தியைத் தரவில்லை. காரணம், ஒவ்வொரு மாணவரும் மறுக்கவே முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தால் சரியாக வகுப்புக்கு வருவதில்லை. சிலருக்கு அப்பா வேலைக்குப் போவதால் ஃபோன் கொண்டுபோய்விட்டதும், சிலருக்கு ரீச்சார்ஜ் செய்யப் பணமில்லை என்பதுமான காரணங்கள்  கேட்பதற்கு வருத்தமாகவும், ஏமாற்றமாகவும் இருக்கிறது. பல நேரங்களில், இதுபோன்ற காரணங்களைப் பிற மாணவர்களின் முன்னிலையில் சொல்லக்கூட பாதிப்புக்குள்ளான மாணவர்கள் தயங்குகிறார்கள்” என்கிறார்.

 மாணவர்களின் இத்தகைய உளவியல் சிக்கல்களுக்கு முகம் கொடுக்காமல், இணையவகுப்புகள் பற்றிச் சிந்திப்பது, பெரும்பான்மையான மாற்றுத்திறனாளி மாணவர்களிடம் ஒருவிதத் தாழ்வு மனப்பான்மையையே உண்டாக்கும். ஒரு எதிர்பாராத பேரிடரின் விளைவால்,  கடக்கவே இயலாத அன்றாடத்தில் சிக்கியிருக்கிற பெரும்பான்மை மாற்றுத்திறனாளி மாணவர்களின் குடும்பத்தைத் தொடர்புகொண்டு, அவர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை அளிப்பதே சிறப்புப் பள்ளி ஆசிரியர்களின் முதன்மையான பணியாக இருத்தல் வேண்டும். அத்தகைய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளுமாறு துறையால் வலியுறுத்தப்படுவதே காலத்தின் தேவையாகும். அதைவிடுத்து, “உன்கிட்ட ஸ்மார்ட் ஃபோன் இருக்கா? உடனே அப்பாகிட்ட சொல்லி ஃபோனுக்கு ரீச்சார்ஜ் பண்ணச்சொல்லு ஆன்லைன் க்லாஸ் தொடங்கப்போறோம்” என்றெல்லாம் மன உறுத்தலின்றி எப்படிச் சொல்வது?

சுற்றறிக்கையில் கல்வித்தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்கு மாணவர்களை அறிவுறுத்த வேண்டும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பள்ளிக்கல்வித்துறையின் e-learning.tnschools.com/welcome என்ற இணைய பக்கத்தில் உள்ள பாடங்கள் மற்றும் கற்றலுக்குத் துணைபுரியும் காணோளிகளைத் தரவிறக்கிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என ஆசிரியர்கள் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளனர். சிறப்புப் பள்ளிகள், அதிலும் பார்வைத்திறன் குறையுடையோருக்கான பள்ளிகளைப் பொருத்தவரை, அங்கு பணியாற்றும் ஆசிரியர்களில் சரிபாதிக்கும் மேற்பட்டோர் பார்வை மாற்றுத்திறனாளிகள். ஆனாலும், பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வு அறிவிப்பு எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்கிற முன்யோசனையில், அந்தந்தப் பள்ளிகளில் தாமாகவே முன்வந்து புலனக்குழுக்களின் வழியே மாணவர்களை ஒருங்கிணைத்ததும் அவர்கள்தான். அத்தகைய உத்வேகம் கொண்ட பார்வை மாற்றுத்திறனாளி ஆசிரியர்கள் பாடம் சார்ந்து எளிதில் இணையத்தை, அதுவும் சுற்றறிக்கையில் சொல்லப்பட்ட அந்தக் குறிப்பிட்ட இணையப்பக்கத்தை எளிதில் அணுகமுடிவதே இல்லை. அவர்களுக்கான பிரெயில்வழி பாடப்புத்தகங்களும் இன்னும் முறையாக அச்சேறவில்லை. புதிய பாடத்திட்டத்தின்படி உருவாக்கப்படும் பாடப்புத்தகங்கள் இணையத்தில் பிடிஎஃப் முறையில் மட்டுமே பதிவேற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. பார்வை மாற்றுத்திறனாளிகள் எளிதில் அணுகக்கூடிய ஒருங்குறி வடிவில் பதிவேற்றப்படும் என்ற தமிழக அரசின் வாக்குறுதி என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை. சில தன்னார்வலர்கள் அச்சுப்புத்தகங்களை ஒலிவடிவில் பதிந்து தருவதால் மட்டுமே பெரும்பாலான பார்வை மாற்றுத்திறனாளி ஆசிரியர்களால் தங்கள் பணியை மேற்கொள்ள முடிகிறது.

 என்ன செய்ய வேண்டும்?

1.சிறப்புப் பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கான இணைய வகுப்புகள் குறித்துச் சிந்திப்பதற்கு முன்பு, மாற்றுத்திறன் மாணவர்கள் தொடர்பான தொழில்நுட்ப உதவி உபகரணங்கள், (assistive devices) அவற்றின் பயன்பாடுகள்  குறித்துப் பெரும்பாலான சிறப்புப் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்குப் போதிய பயிற்சி இல்லை என்ற உண்மைக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டும். இதனைக் களையும் பொருட்டு, சிறந்த வல்லுநர்களைக்கொண்டு, சிறப்புப் பள்ளியில் பணியாற்றும் ஆசிரியர்களுக்கான பயிலரங்குகள் அவ்வப்போது ஜூம் வாயிலாக துறையால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, நடத்தப்பட வேண்டும்.

2.வாட்ஸ் ஆப் குழுக்களை ஏற்படுத்தி மாணவர்களை ஒருங்கிணைப்பதற்கு முன்னதாக, பள்ளிக்கல்வித்துறையின் கீழ் இயங்கும் பள்ளிகளில் உள்ளதுபோல், ஆசிரியர்களை உள்ளடக்கிய வாட்ஸ் ஆப் குழுக்கள் அனைத்து சிறப்புப் பள்ளிகளிலும் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளதா என்பதை முதலில் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

3.கேரள மாநிலத்தின் வயநாடு மாவட்டத்தில், குடும்பஸ்ரீ என்ற உள்ளூர் தொலைக்காட்சி வாயிலாக வாரத்திற்கு மூன்று நாட்கள் சிறப்புத் தேவையுடைய குழந்தைகளுக்கான (children with special needs) கற்பித்தல் நிகழ்ச்சிகள் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன. அதுபோன்ற முயற்சிகளை மேற்கொள்ள மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான மாநில ஆணையரகம் முன்வர வேண்டும்.

4.பார்வை மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு ஒலிவடிவிலும், செவித்திறன் குறையுடைய மாணவர்களுக்கு சைகை மொழியிலும் காணொலிகள் தயாரித்துப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது வெறும் அறிவுரையாக மட்டுமல்லாமல், அதற்கு துறையும் ஆக்கபூர்வமான முறையில் பங்களிக்க வேண்டும். அதற்கான வள ஆதாரங்களைத் திரட்டிட நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

5.பார்வைமாற்றுத்திறனாளி மாணவர்களுக்கான பிரெயில்வழிப் பாடப்புத்தகங்கள் அச்சடிப்பதில் நிலவும் தற்போதைய நடைமுறைச் சிக்கலைக் கவனத்தில்கொண்டு, ஒலி மற்றும் ஒருங்குறி வடிவில் பாடப்புத்தகங்களை மாற்றியமைக்க  முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் அல்லது அத்தகைய முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ள தன்னார்வலர்களை அரசு ஊக்குவிக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

6.ஒவ்வொரு   மாவட்டத்தின் வட்டார வளமையத்தில் (block resource centre) பணியாற்றும் சிறப்பாசிரியர்களும், அந்த மாவட்டத்தில் இயங்கும் சிறப்புப் பள்ளியும் தங்களுக்குள்ளாக ஓர் ஒருங்கிணைப்பை மேற்கொண்டு, குக்கிராமங்களில் வசிக்கும் மாற்றுத்திறன் மாணவர்கள் மற்றும் அவர்களின் பெற்றோரைத்  தொடர்புக்குள் கொண்டுவர முயல வேண்டும். இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பை மாவட்ட ஆட்சியர்களின் வழியே மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான மாநில ஆணையர் ஏற்படுத்திட வேண்டும்.

7.எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கல்வி தொடர்பான நடவடிக்கைகளில், மாற்றுத்திறனாளிகள் நலத்துறை மற்றும் பள்ளிக்கல்வித்துறைக்கும் இடையே நிலவும் மிகப்பெரிய இடைவெளி போக்கப்பட்டு, பள்ளிக்கல்வித்துறையின் சார்பில் முன்னெடுக்கப்படும் அனைத்து கல்விசார் நடவடிக்கைகளும், மாற்றுத்திறன் மாணவர்களையும் உள்ளடக்கித் திட்டமிடப்படுவதை மாற்றுத்திறனாளிகள் நலத்துறை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றுதான். ஆனால், பிச்சை புகவும் வழியற்ற இந்த நெருக்கடியான காலத்தில், இணையவழிக் கற்றல் என்கிற கருத்து, மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகள் மற்றும் பெற்றோரிடையே ஒரு புதிய ஏற்றத்தாழ்வைக் கட்டமைக்கவே உதவும். விளிம்புநிலையிலுள்ள பெரும்பான்மையோரை ஒதுக்கிவிட்டு, சம பங்கேற்பு குறித்துப் பேசிப் பயனில்லை. மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான சம வாய்ப்பு என்பது, பொதுச்சமூகம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது மாற்றுத்திறனாளிகளுக்குள்ளும் நிலைநாட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதை அரசு உணர்ந்துகொள்வது எப்போது?

ஆசிரியர்க்குழு
தொடர்புகொள்ள: savaalmurasu@gmail.com

ஒரு பார்வையற்ற வாசகனின் தினசரி கனவு

30 ஜூன், 2020

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மக்களிடம் அருகிவிடாமல் தொடர்வது காலையில் தினசரிகள் படிப்பது என்கிற பழக்கம். ஆனால், அதுவும் நம் தலைமுறையோடு முடிந்து போகுமோ என்ற கவலையும் இல்லாமல் இல்லை. எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாள்முதல், எங்கள் வீட்டிற்கு காலை ஏழு மணிக்குள் தினமலரோ, தினகரனோ காலத்திற்கேற்ப தினசரிகள் மாறியிருக்கலாம் தினம் வருவது நிற்கவில்லை. அப்பாவும் அம்மாவும் பக்கங்கள் திருப்பிப் படிக்கிற சத்தம் என்னை என்னவோ செய்யும். முழு செய்தித்தாளையும் ஒன்றுவிடாமல் புறட்டிப்பார்க்கிற எனது பசிக்கு அதிகம் உண்ணத் தந்தவர் அம்மாவாகத்தான் இருக்கும். அப்பாவுக்கு அவ்வளவு பொறுமையெல்லாம் இல்லை.

 நான் படித்த சிவகங்கை மாவட்டம் திருப்பத்தூர் பார்வையற்றோருக்கான சிறப்புப் பள்ளி வளாகத்தில், தொழிற்கூடத்தில் பணியாற்றிய அண்ணன்மார்களுக்கான விடுதி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. தினமும் காலை ஏழுமணிவாக்கில், அந்த அண்ணன்களுள் குறைப்பார்வையுடைய செல்வராஜ் அண்ணன் உற்று உற்றுப் பார்த்து பிற அண்ணன்மார்களுக்கு தினசரி படித்துக் காண்பிக்க, அவ்வப்போது நானும் அந்தக் குழாமில் ஐக்கியமானதுண்டு. என் வயது காரணமாய், நானெல்லாம் அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லாமல் போனேன். ஆனால், நான் படித்த அந்த சிறப்புப் பள்ளியில் ஒரு பழக்கம் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்தது. அது பள்ளியின் தினசரி வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில், மாணவர்களே செய்திகள் எழுதிவந்து வாசிக்க வேண்டும் என்கிற நடைமுறை. நான்காம் வகுப்புமுதல் எட்டாம் வகுப்புவரை படிக்கும் மாணவர்களே இந்த நடைமுறைக்கு உட்பட்டவர்கள் என்பதால், நான் நான்காம் வகுப்பிற்குத் தேர்ச்சியானபோது அவ்வளவு மகிழ்ச்சி. இனிமேல் நானும் வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் செய்தி வாசிக்கலாம்தானே.

செய்தித்தாளை ஆசிரியர் படித்துக்காட்ட மாணவர்கள் எழுதிக்கொள்கிறார்கள்

 எனக்கு செய்தி வாசிப்பதில் எந்தவிதக் கஷ்டமும் இல்லை. காரணம் வகுப்புத் தோழன் நல்லதம்பி. நானும் அவனும் இரண்டாம் வகுப்பு முதலாகவே வானொலிச் செய்திகளைத் தவறவிடாமல் கேட்டு, தமிழகத்தில் அன்றைக்கு இருந்த 25 மாவட்டங்களின் ஆட்சியர் பெயரையெல்லாம் மனனம் செய்து வைத்திருந்தோம். அதிலும் மாநிலச் செய்திகள் பாஸ்கரன் மற்றும்  தேசியச் செய்திகள் சரோஜ் நாராயன்சாமி வாசிப்பதுபோல் எங்களுக்குள் பலகுரல் செய்து பூரிப்படைவோம். அடுத்த நாள் கூட்டத்தில் வாசிப்பதற்காக, முதல்நாள் மாலை நேர வகுப்புகளில் (study class) வார்டன் அக்கா, சமையல் அக்கா என யாரையாவது தொந்தரவு செய்து, அன்றைய நாளின் தினசரிகளை வாசிக்கச் செய்து, ஒரு நாளைந்து செய்திகளை மூத்த வகுப்பு அண்ணன்கள் பிரெயிலில் எழுதிக்கொள்வார்கள். காலை 6.45 மணி மாநிலச் செய்திகள், 7.15 தேசிய செய்திகள் கேட்கிற எனக்கும் நண்பன் நல்லதம்பிக்கும், இவர்கள் வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் வாசிக்கும் செய்திகள் சளிப்பூட்டுவதாகவும், காலத்தால் பின்தங்கியதாகவும் தோன்றும். எனவே வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் செய்தி வாசிக்கிற நடைமுறையில் ஏதேனும் புதிதாகச் செய்ய வேண்டும் என்கிற ஆசை அவ்வப்போது அரும்பிக்கொண்டே இருந்தது. சரியாக நான்கு ஆண்டுகள் இப்படியே ஓடின.

 பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்புதான் மிகப்பெரியது என்பதால், நாங்கள்தான் எல்லாம் என்று ஆனது. அவ்வப்போது நல்லதனம் சேட்டை எல்லாம் கலந்துகட்டி அடித்தோம். அந்த வழிபாட்டுக் கூட்ட புதுமையையும் கொஞ்சம் முயன்று பார்த்தோம். அதாவது, வானொலிச் செய்திகள் அமைப்பிலேயே தலைப்புச் செய்திகள், விரிவான செய்திகள், பின் மீண்டும் தலைப்புச் செய்திகள் என வாசித்தோம். முதல்நாள் நல்லதம்பி அந்த முறையைக் கொஞ்சமே தொட்டுக்கொண்டான். அடுத்தநாள் நானோ, கிட்டத்தட்ட பத்து நிமிடங்கள் பாஸ்கரனாகவே மாறிவிட்டேன். முதல் வகுப்புக்கான நேரம் கொஞ்சம் களவாடப்பட்டதில் மாணவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி ஆசான்களுக்கு எறிச்சல். ஆனாலும் இது புது முயற்சி என்பதால் எல்லோரும் கைதட்டிப் பாராட்டினார்கள். பிறகு தொலைக்காட்சி செய்திபோல், இருவர் இணைந்து வாசிப்பதையும் முயன்று பார்த்தோம். இப்படியெல்லாம்தான் பார்வையற்றோருக்கான சிறப்புப் பள்ளிகளில் பிரெயில் கற்க வைத்தார்கள்.

 சிறப்புப் பள்ளி நாட்களுக்குப் பிறகு, எனது திறமை அரங்கேற்றத்திற்குக் களம் கிடைக்கவில்லை. அதுபற்றிய எனது தன்னார்வமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மங்கத் தொடங்கியது. ஆனால், நிறைய வாசிக்க வேண்டும்் என்கிற ஆசை, அதிலும் தினசரி வாசிக்க இயலவில்லையே என்கிற ஏக்கம் என்னைத் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. நான் 2008ல் புதுக்கோட்டை பார்வையற்றோருக்கான அரசு சிறப்புப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தபோது, என்னிடமிருந்து எல்லாத் திறமைகளும் வடிந்திருந்தன. ஒரு உள்ளீடற்ற மனிதனாகத்தான் சில ஆண்டுகள் பணியாற்றினேன். நான் அறியாமலேயே என்னைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்த வாசிப்பார்வத்தால் 2012 வாக்கில் ஒரு மடிக்கணினி வாங்கினேன். உண்மையில் அந்த ஆண்டு நான் செய்துகொண்ட இரண்டாவது திருமணம் என்று அதைச் சொல்லலாம்.

இணையம் புகுந்து ஏதேதோ தேடிப் படித்தேன். நண்பர் திரு. செல்வம் அவர்கள் எனக்கு விகடனையும், அதில் எழுதப்படும் உத்வேகமான எழுத்துகளையும் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். ஆனால், இதையெல்லாம் யாருடைய உதவிகொண்டு வாசிப்பது? நாமாகவே வாசித்துக்கொள்ளும் காலம் வராதா? இதுபோன்ற குமுறல்களோடு, தன் அன்றாடத்தைக் கழித்துக்கொண்டிருந்த என் போன்ற பார்வையற்றவர்கள் அதிகம். எங்களின் உணர்வைத் தமிழ் ஊடக வெளியில் மிகவும் நன்றாக உள்வாங்கிக்கொண்டவர்கள் விகடனும் இந்துவும். இன்றுவரை அவர்களின் பெரும்பாலான வெளியீடுகளை திரைவாசிப்பான்களுக்கு உகந்த முறையில் ஒருங்குறி வடிவில் (Unicode text) தந்துகொண்டு இருக்கிறார்கள்.

 இந்த உண்மை அறிந்த அடுத்த கணமே, சரியாக 2014 முதல் விகடனின் இதழ்களை இணையத்தில் படிக்கும் சந்தாதாரராக மாறியதில் ஒருவிதப் பெருமை, பூரிப்பு எல்லாமும் தோன்றியது. என் சிறுவயது தொட்டே, அனைவராலும் பரபரப்புடன் வாங்கிப் படிக்கப்படும் ஜூனியர் விகடனையும், பயணத்தின்போது, பெரும்பாலோர் கைகளில் தவழ்ந்துகொண்டிருந்த ஆனந்தவிகடனையும் வாசிக்க முடியவில்லையே என எத்தனையோ நாட்கள் ஏங்கியிருக்கிறேன். இன்று, அத்தனையும் என் விரல்நுனியில் என்றானது. விகடனின் அனைத்துப் பக்கங்களையும் வரிவிடாமல் படித்தேன். அப்போது சரியாக தி இந்து குழுமமும் தமிழ் நாளிதழ் சேவையைத் தொடங்கியது. அவர்களின் tamil.thehindu.com என்ற இணையதளம் மிகவும் எளிமையானதாக, பார்வையற்றோர் எளிதில் அணுகும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. விகடன் தன் வார, மாத இதழ்களை ஒருங்குறி வடிவில் பதிவேற்றுவதைப்போல், இந்துவும் தனது தினசரியை ஒருங்குறி வடிவில் தந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்கிற என் அன்றாட அங்கலாய்ப்பும் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. அவர்கள் தங்களின் தினசரியை மின்னிதழ் வடிவில் பிடிஎஃப், இமேஜ் மற்றும் திரைவாசிப்பான்களுக்கு உகந்த டெக்ஸ்ட் முறையிலும் வழங்கத் தொடங்கினார்கள். போதாதா? அன்றுமுதல் இன்றுவரை, இந்து தமிழ் மற்றும் ஆங்கில தினசரிகளின் சந்தாதாரராகத் தொடர்கிறேன்.

சமஸ்

விகடனும், இந்துவும் எனக்குள் ஏற்படுத்திய அகம்சார் மாற்றங்கள் அதிகம். பாடப்புத்தகங்களைத் தாண்டிப் படித்திடாத எனக்குள் புதிய எண்ணச்சிறகுகள் முளைக்கத் தொடங்கியதாய் உணர்ந்தேன். இந்த இரண்டு ஊடகங்கள் வழியே பல எழுத்தாளர்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்யத் தொடங்கினார்கள். அதிலும் எஸ்ரா எனக்குள் இருந்த ஒருவித இறுகல் தன்மையை, முரட்டுத்தனத்தை எனக்கே வலிக்காமல் என்னிலிருந்தே உறுவத் தொடங்கினார். பிரியா தம்பியின் பேசாத பேச்செல்லாம் தொடர் பெண்கள் குறித்தான எனது புரிதல்களில் பெட்ரோல் ஊற்றிக் கொழுத்தியது. அக்கிரமத்தைப் பொருக்கமுடியாத ஒரு எழுத்தாளனின் கோபம், வாசகனின் கன்னத்தில் அறைந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதை பாரதிதம்பியின் எழுத்துகளைப் படிக்கும் எவரும் உணர்வார். பல நேரங்களில் திருமாவேளன் தீட்டித்தரும் கூர்வாள்களை நிதானமாய்க் கையாள சமஸ் வகுப்பெடுப்பார். வாளை உறையிலிடும் தருணம் பார்த்து, அதைக் கீழே தட்டிவிட்டு, எண்ணற்ற மயிலிறகுகளையும், பூவிதழ்களையும் கைகளுக்குள் அழுத்திவிட்டுப் போவார் அதிஷா. அந்தக் கணத்தில் கொஞ்சம் லயிக்கத் தொடங்குகையில், “ரொம்ப ஃபீல் பண்ணாதிக அண்ணாச்சி” என போகிற போக்கில் நிதர்சன உலகிற்கு நம்மை நெறிபடுத்திச் செல்வார் கெ.கெ. மகேஷ்.

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு எதிர்வினை உண்டல்லவா? அப்படித்தான், எழுத்தாளர்கள் என் தூக்கம் களைத்தார்கள். நானோ என் மாணவர்களைத் தட்டி எழுப்பத் தொடங்கினேன். சிறுவயதில் எங்களுக்கு பழக்கப்படுத்தப்பட்ட எதுவுமே, நான் பணியாற்றிய புதுக்கோட்டை பார்வையற்றோருக்கான சிறப்புப் பள்ளியில் நடைமுறையில் இல்லை என்கிற உண்மைக்கு முகம் கொடுத்தேன். தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து, ஒருமைப்பாட்டு உறுதிமொழி மட்டுமே வழிபாட்டுக் கூட்டம் என்றிருந்த நிலையில், பொது அறிவு புகுத்தி, திருக்குறள் சேர்த்துக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் திருத்தினோம். இன்று, இணையத்தில் மின்னம்பலம் செய்திகளை வாசித்து, அதை பிரெயிலில் எழுதிவந்து வாசிக்கப் பழகியிருக்கிறார்கள் புதுக்கோட்டை சிறப்புப் பள்ளி மாணவர்கள்.

 எல்லா மாற்றங்களும் ஒரு பத்தாண்டில் நடந்துவிட்டன. நான் என் முப்பதாவது வயதில் கணினி பயன்படுத்தத் தொடங்கினேன். என்னிடம் ஏழாம் வகுப்புப்  படிக்கும் மாணவன் அந்த வாய்ப்பை அடுத்த ஐந்தாண்டுகளிலேயே பெற்றுவிட்டான். தினசரிகளைப் புறட்டிப் படிக்கவேண்டும் என்கிற எனது மாணவப் பருவ ஏக்கமெல்லாம் அவனுக்கு இராது. காரணம், இப்போது 24 மணிநேர செய்தித் தொலைக்காட்சிகள் மற்றும் மின்னம்பலம் போன்ற மொபைல் பத்திரிக்கைகள் அவனுக்குப் போதுமானதாக இருக்கின்றன. எனக்கோ இப்போதும் அது போதுமானதாக இல்லை. காலையில் எழுந்து தி இந்து மற்றும் இந்து தமிழ்த்திசை மின்னிதழ்கள் பக்கம் நகர்த்தி வாசிக்காத நாட்கள் முழுமையற்றதாகத் தோன்றுகின்றன.

பதவி உயர்வு நிமித்தம், இப்போது நான் பூவிருந்தவல்லி பார்வையற்றோருக்கான அரசு மேல்நிலைப்பள்ளியில் பணியாற்றுகிறேன். அங்கும் என்னுடைய குறி செய்திகள்தான். சிறப்புப் பள்ளி மாணவர்கள், தொழிற்பயிற்சி பெறும் பார்வையற்றோர் என அந்தப் பள்ளியின் வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் தினமும் நூற்றுக் கணக்கில் பங்கேற்பார்கள். அவர்களுக்குப் பள்ளியில் வாங்கப்படும் தினசரியிலிருந்து செய்திகள் வாசித்துக் காண்பிக்கப்படும். நல்வாய்ப்பாக பள்ளியில் வாங்கப்படும் தினசரியாக இந்து தமிழ்த்திசை இருக்கிறது என்பதை அறிந்தேன். சுழி சும்மா இருக்குமா? காலம் காலமாகப் பார்வையுள்ள ஆசிரியர்கள்தானே நமக்கு செய்தி வாசித்துக் காண்பிக்கிறார்கள், இந்து தமிழ்த்திசை துணையோடு, வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் நாம் ஏன் செய்தி வாசித்துக் காண்பிக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

அடுத்தநாள் காலை வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் மைக் அருகே போய் நின்றேன். ஒரு பார்வையுள்ள ஆசிரியர் நான் வரிசை தெரியாமல் நிற்பதாகக் கருதிக்கொண்டு, என்னை வழிப்படுத்த முயன்றார். நானோ செய்தி வாசிக்கவிருப்பதாகச் சொன்னேன். அவருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. காரணம் என் கையில் பிரெயிலில்கூட ஒரு தாளும் இல்லை. குழப்பத்தோடே அவர் நகர்ந்துவிட்டார். தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து முடிந்தது. மைக் என் கைக்கு வந்தது. முதல் பக்கம் தொடங்கி, 14 பக்கங்களிலும் இடம்பெற்றிருந்த முக்கியச் செய்திகளைத் தேதி சொல்லி, பக்கம் சொல்லி என் நினைவடுக்கில் குவித்து வைத்திருந்தவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இறக்கிவைத்தேன். இடையிடையே இந்து தமிழ்த்திசையின் பக்கவாரியான செய்தி ஒதுக்கீட்டுமுறை குறித்தும் மாணவர்களுக்குப் புரியவைக்க முயன்றேன். தாள் திருப்புகிற இடைவெளியெல்லாம் இல்லாமல், தொடர்ந்து ஐந்து நிமிடத்தில் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு, நன்றி வணக்கம் சொன்னபோது, அனைவரும் வியந்துபோனார்கள். கூட்டம் முடிந்து ஒவ்வொருவராக அணுகிப் பாராட்டினார்கள். அந்த நிகழ்வு, தாங்களும் செய்தி வாசிக்க வேண்டும் என்கிற விருப்பத்தை மாணவர்களிடம் விதைத்தது. இப்போது, மாணவர்களும் சில தினங்களைத் தெரிந்துகொண்டு, வழிபாட்டுக் கூட்டத்தில் செய்தி வாசிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். நான் என் பள்ளி நாட்கள் திரும்புவதாக உணர்கிறேன்.

எல்லாப் புகழும் இந்துவுக்கே, விகடனுக்கே என்று நான் விடைபெற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை. இந்துவும், விகடனும் இந்த முயற்சிகளில் தங்களைத் தன்னார்வமாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்கள். தங்களின் வெளியீடுகளை அணுகுவதில் அனைவருக்குமான சம வாய்ப்பை வழங்க, இந்து மற்றும் விகடன் குழுமங்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சிகளுக்குத் தலைவணங்குகிறேன். அதேசமயம், பிற தினசரிகள், வார, மாத இதழ் நடத்தும் பெரும்பாலான அச்சு ஊடகங்கள் இதுகுறித்தெல்லாம் சிந்தித்ததாகத் தெரியவில்லை. 2016 மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் சட்டமோ, அனைத்துத் தகவல்களும் மாற்றுத்திறனாளிகள் அணுகக்கூடிய வகையில் (accessible formats) வழங்கப்படுவதைக் கட்டாயமாக்கியிருக்கிறது. ஒரு பார்வை மாற்றுத்திறனாளி, ஒரு குறிப்பிட்ட இதழையோ, தினசரியையோ சந்தா செலுத்திப் படிக்க விரும்பினால், தொடர்புடைய நிறுவனம் அந்தப் பார்வையற்றவர் எளிதாக அணுகும் வடிவில் அதனை மாற்றித்தர வேண்டும் என்பது கட்டாயம். இன்றைய தொழில்நுட்ப யுகத்தில், அந்தப்பணி அத்தனை கடினமானதாகவும் தோன்றவில்லை.

 இன்றைக்கு, அச்சு ஊடகங்களின் நிருபர்கள், எழுத்தாளர்கள், செய்தி ஆசிரியர்கள் எனப் பெரும்பாலோருக்கிடையே நிகழும் செய்திப் பரிமாற்றங்கள் கணினியில் தட்டச்சு செய்யப்பட்டே பகிரப்படுகின்றன. எனவே, அவற்றைத் திரைவாசிப்பான்களுக்கு உகந்த ஒருங்குறி/டெக்ஸ்ட் முறையில் மாற்றித்தருதல் எளிதான ஒன்று. ஆனாலும், இந்தியாவின் முன்னணி ஆங்கில வார இதழையே இணையத்தில் பார்வை மாற்றுத்திறனாளிகளால் அணுகிப் படிக்க இயலவில்லை என்பதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இதுகுறித்து அச்சு ஊடகங்கள் மட்டுமல்ல, படைப்பாளர்கள், பதிப்பாளர்கள், என அனைவரும் சிந்திக்க முன்வர வேண்டும்.

 ஒரு பார்வையுள்ள வாசகனைப்போல், பார்வை மாற்றுத்திறனாளி வாசகனுக்கும், தான் நினைத்த மாத்திரத்தில், சமகால எழுத்துகளை தரிசிக்கும் வாய்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும். மலரோ, மணியோ, மாலையோ சூடிக்கொள்வதில் அவனுக்குப் பல தெரிவுகள் வேண்டும். அணுகளில் எளிமை என்பது அவனது அடிப்படை உரிமை. இதை சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பும் உணர்ந்திடும் அந்தப் பொன்னாள் எந்நாளோ?

சரவணமணிகண்டன் ப.

தொடர்புகொள்ள: vaazhgavalluvam@gmail.com